Clinical Trial of Vena Caval Filtry w zapobieganiu zatoru płucnego u pacjentów z proksymalną zakrzepicą żył głębokich ad

Te przezskórne filtry wprowadzono pod kontrolą fluoroskopową przez żyłę udową lub szyjną natychmiast po randomizowaniu pacjenta i przeprowadzono kawografię. Pacjenci przydzieleni do niefrakcjonowanej heparyny (Fournier, Paris) otrzymali dożylną bolusową dawkę 5000 IU, następnie ciągły wlew dożylny 500 IU na kilogram masy ciała na dzień przez 8 do 12 dni, skorygowany zgodnie z aktywowanym czasem częściowej tromboplastyny, tak więc że stosunek wartości pacjenta do wartości kontrolnej pozostał pomiędzy 1,5 a 2,5, zgodnie z użytym odczynnikiem. Testy wykonywano cztery do sześciu godzin po rozpoczęciu leczenia lub po zarejestrowaniu subterapeutycznego aktywowanego czasu częściowej tromboplastyny, a następnie co najmniej raz dziennie. Pacjentom przypisanym do heparyny drobnocząsteczkowej podawano dawkę skorygowaną o masę ciała (1 mg lub 100 jednostek hamujących czynnika Xa na kilogram) podskórnej enoksaparyny (Bellon Rhône-Poulenc Rorer, Montrouge, Francja) co 12 godzin przez 8 do 12 dni.
Leczenie warfaryną lub acenokumarolem rozpoczęto w 4. dniu i kontynuowano przez co najmniej trzy miesiące. Dawkę dostosowano, aby uzyskać międzynarodowy znormalizowany stosunek 2 do 3. Leczenie heparyną niefrakcjonowaną lub heparyną drobnocząsteczkową kontynuowano do czasu, aż międzynarodowy współczynnik znormalizowany wynosił 2 lub więcej przez dwa kolejne dni. Jeżeli nie można było zastosować doustnego antykoagulantu, zastosowano heparynę podskórnie niefrakcjonowaną (stosunek czasu aktywowanej częściowej tromboplastyny do wartości kontrolnej 1,5 do 2) przez co najmniej trzy miesiące. Pończochy skarpety stopniowane zostały przepisane na ten sam okres.
Podstawowa ocena perfuzji płucnej
Wszyscy pacjenci przeszli podstawowe badanie wentylacji i perfuzji w ciągu 48 godzin od momentu rejestracji. Wykonano angiografię płucną, jeśli nie przeprowadzono skanu wentylacyjno-perfuzyjnego i zdecydowanie zalecano, jeżeli obrazowanie perfuzji wentylacji było nieprawidłowe. Diagnozę początkowej zatorowości płucnej postawiono, jeśli stwierdzono pozytywne wyniki w angiografii płucnej (niedomykalność wlewu lub nagły spadek ciśnienia tętniczego) lub gdy niedostępna była angiografia płucna, jeśli badanie perfuzji wentylacji wykazało wysokie prawdopodobieństwo zatorowości płucnej.
Kontynuacja i nadzór
Gdy klinicznie podejrzewano zator tętnicy płucnej w ciągu pierwszych 12 dni, uzyskano skan wentylacyjno-perfuzyjny. Wykonano angiografię płucną, jeśli skanowanie perfuzji wentylacyjnej wykazało, że stan pacjenta pogorszył się (co najmniej jedna nowa segmentowa wada perfuzji) lub, jeśli nie można było wykonać skanu. Tę samą procedurę przeprowadzono systematycznie między 8. a 12. dniem leczenia u wszystkich pacjentów, u których zatorowość płucna nie została potwierdzona przed tą datą, w celu wykrycia bezobjawowej zatorowości. Podczas początkowego leczenia uzyskano pełną morfologię krwi na linii podstawowej, a następnie dwa razy na tydzień i gdy wystąpiło jakiekolwiek krwawienie.
Po wypisaniu ze szpitala wszyscy pacjenci i ich lekarze zostali poproszeni o natychmiastowe zgłaszanie ośrodkom badawczym wszelkich nowych objawów nawracającej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej lub jakiegokolwiek krwawienia.
[patrz też: Białkomocz, ceftriakson, Leukocyturia ]
[więcej w: bliznowiec po operacji, allegro pontony, bol pod lewa lopatka ]