Oporność wielolekowa w Yersinia pestis zapośredniczona przez przenośny plazmid ad

Hybrydyzację przeprowadzono w bardzo ostrych warunkach.9 Reakcja łańcuchowa polimerazy (PCR) została przeprowadzona na termocyklerze DNA (model 2400, Perkin-Elmer Cetus). Dwuniciowe sekwencjonowanie DNA przeprowadzono za pomocą metody kończenia łańcucha dideoksynukleotydów15 zmodyfikowaną polimerazą DNA T7 i trifosforanem deoksyadenozyny [.-35S]. Wyniki
Oporność na antybiotyki Y. pestis 17/95
Tabela 2. Tabela 2. Minimalne stężenia hamujące różnych antybiotyków przeciw badanym szczepom bakteryjnym. Testy dyfuzyjne z dyskiem agarowym wykazały, że Y. pestis 17/95 był oporny na ampicylinę, chloramfenikol, kanamycynę, streptomycynę, spektynomycynę, sulfonamidy, tetracyklinę i minocyklinę. Oporność na ampicylinę wynikała z produkcji beta-laktamazy, a oporność na chloramfenikol wynikała z produkcji acetylotransferazy chloramfenikolu. Oporność na kanamycynę wynikała z syntezy fosfotransferazy 3 -aminoglikozydowej typu I. Szczep był również odporny na wysokie poziomy streptomycyny-spektynomycyny w wyniku wytwarzania adenylotransferazy 3.-9-aminoglikozydu. Y. pestis 17/95 był oporny na sulfonamidy 6, ale pozostawał wrażliwy na trimetoprim (tabela 2) i nie wykryto synergizmu między dwoma lekami metodą szachownicy.
Niewielki procent Y. pestis 17/95 spontanicznie utracił determinanty oporności en bloc (1 ze 100 kolonii testowanych po 10 dniach inkubacji przy braku antybiotyków) i ten klon, 17/95-I, był dalej badany.
Wszystkie geny odporności zostały przeniesione przez koniugację z Y. pestis 17/95 na awirulentną Y. pestis 6 / 69cN z częstotliwością 1,5 x 10-2 na jednostkę tworzącą kolonię dawcy. Wybór do przeniesienia jednego z tych znaków oporu ujawnił przeniesienie wszystkich sześciu. Minimalne stężenia hamujące antybiotyków dla szczepu macierzystego, klonu, który utracił determinanty oporności, szczepu 6 / 69cN i szczepu otrzymanego przez sprzężenie 17/95 z 6 / 69cN przedstawiono w Tabeli 2.
Figura 1. Figura 1. Analiza plazmidowego DNA za pomocą elektroforezy w żelu agarozowym (panel A) i hybrydyzacji (panel B). Plazmidowy DNA z Y. pestis 6/69 (linia 1), 17/95 (linia 2) i 17/95-I (linia 3) i E. coli BM4359 (linia 4) strawiono EcoRV, frakcjonowano przez agarozę. elektroforeza żelowa (panel A), przeniesiona na arkusz nitrocelulozy i hybrydyzowana z produktem PCR TET (D) znakowanym 32P (panel B). Ścieżka 5 pokazuje fragmenty otrzymane przez trawienie bakteriofagowego DNA lambda HiNdIII i stosowane jako standardy dla wielkości cząsteczek.
Plazmidowy DNA z Y. pestis 6/69, 17/95 i 17/95-I ekstrahowano i trawiono EcoRV (Figura 1A, ścieżki 1, 2 i 3). Porównanie profili restrykcyjnych wskazało, że szczep 17/95 zawierał fragmenty odpowiadające dodatkowemu plazmidowi, oznaczonemu pIP1202, w przybliżeniu 150 000 bp, jak oszacowano za pomocą elektroforezy w żelu pulsowym (dane nie pokazane).
Charakterystyka plazmidu pIP1202
Plazmid pIP1202 przeniesiono przez sprzęganie z Y. pestis 17/95 do E. coli K802N i RR1 przy częstotliwościach około x 10-2. Minimalne stężenia hamujące antybiotyków dla E
[podobne: Leukocyturia, cilostazol, amiodaron ]
[podobne: jolanta krajewska allegro, bartoneloza, bazofile niski poziom ]