Porównanie heparyny o niskiej masie cząsteczkowej z niefrakcjonowaną heparyną w ostrym zatoru płucnym ad

Po tym, jak pacjenci wyrazili pisemną świadomą zgodę, centralna randomizacja została przeprowadzona przy użyciu całodobowego serwisu komputerowego. Schematy leczenia
Pacjenci przydzieleni do leczenia heparyną drobnocząsteczkową otrzymywali podskórnie raz na dobę ustaloną dawkę 175 międzynarodowych jednostek anty-czynnik Xa tinzaparyny (Innohep, Leo Pharmaceutical Products, Ballerup, Dania) na kilogram masy ciała. Pacjenci przydzieleni do leczenia niefrakcjonowaną heparyną (Leo Pharmaceutical Products) otrzymali początkową bolusową dawkę 50 IU na kilogram, a następnie ciągłą infuzję dożylną z początkową szybkością 500 IU na kilogram dziennie. Następnie dawkę dostosowano tak, aby czas aktywowanej częściowej tromboplastyny był dwa do trzech razy większy od wartości kontrolnej u zdrowych osobników. Testy wykonywano sześć godzin po rozpoczęciu leczenia, gdy czas subterapeutycznego aktywowanego częściowej tromboplastyny po pomiarze dawki był mierzony, a poza tym codziennie.
U każdego pacjenta doustne leczenie przeciwzakrzepowe rozpoczęto od pierwszego do trzeciego dnia początkowej terapii heparyną i kontynuowano je przez co najmniej trzy miesiące na zasadzie otwartej etykiety. Dawkę dostosowano, aby uzyskać międzynarodowy znormalizowany stosunek od 2,0 do 3,0. Leczenie niefrakcjonowaną heparyną lub heparyną drobnocząsteczkową podawano do czasu, gdy międzynarodowy współczynnik znormalizowany wynosił 2,0 lub więcej w dwóch pomiarach wykonanych w odstępie 24 godzin po co najmniej pięciu dniach leczenia heparyną. Podczas badania zabroniono stosowania leków przeciwpłytkowych i przeciwzapalnych.
Nadzór i działania następcze
Wszyscy pacjenci byli badani codziennie podczas początkowej terapii; obserwowano objawy nawrotu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej lub krwawienia. Gdy zator płucny został udokumentowany tylko przez angiografię, badanie perfuzji płuc było wymagane w ciągu 48 godzin od zapisania. U wszystkich pacjentów silnie zachęcano do wykonywania ultrasonografii kompresyjnej kończyn dolnych przy przyjęciu.
Pacjenci, u których podejrzewano nawracającą zatorowość płucną na podstawie objawów klinicznych lub przedmiotowych, przeszli skanowanie wentylacji perfuzji lub angiografię. Nawrotowa zatorowość płucna została zdiagnozowana, jeśli na skanie płuc wystąpił nowy ubytek perfuzji, segmentowy lub większy. Jeśli badanie płuc nie było jednoznaczne, wykonano angiografię płucną; nawrót definiowano jako nową wadę wlewową lub nowe nagłe odcięcie w gałęzi tętnicy, które nie było obecne na pierwszym angiogramie. Jeśli do porównania nie był dostępny poprzedni angiogram płucny, rozpoznano nawrót, gdy angiogram wykazał defekt wewnątrz światła lub nagłe odcięcie w obszarze, w którym wstępne badanie perfuzji płuc wykazało prawidłową perfuzję.
Pacjenci z podejrzeniem nowej lub nawracającej zakrzepicy żył głębokich na podstawie wyników klinicznych przeszli badanie ultrasonograficzne lub flebografię, niezależnie od tego, który test był wcześniej przeprowadzony i czy wyniki były dostępne dla porównania. Kryterium zakrzepicy żył głębokich było albo ciągłe, śródmaterialne uszkodzenie wypełnienia w badaniu flebograficznym, albo brak ściśliwości na ultrasonografii, gdy to odkrycie reprezentowało zmianę w stosunku do wyników testu linii podstawowej.
[podobne: belimumab, alemtuzumab, anastrozol ]
[przypisy: wodniak powrózka nasiennego, urobilinogen w moczu norma, logopedia lublin ]